Geef ruimte aan de god van het toeval – Wabi Sabi…

Na leven in lock­down zijn we zeker dat we Instagram en zijn valse perfectie resoluut achter ons gaan laten.

Zen zullen we zijn, meer nog: Wabi Sabi.

Maar misschien maken we ons illusies.

Week na week vonden we tussen de drukke straten, die een pak minder druk waren, straatjes met mooie bomen en verborgen plassen waar waterhoentjes ons gedoogden.

Met z’n allen kwamen we tijdens de lockdown tot de conclusie dat imperfectie niet ­alleen goed genoeg is, maar ook mooi kan zijn. Dat is het Japanse concept wabi ­sabi. Vanaf de zestiende eeuw ­lieten theeceremonies ­alle overbodige decoratie weg. Theekoppen werden uiteindelijk opzettelijk asymmetrisch en ruw. Wat aangetast was door de tijd, kreeg respect. Dat zie je ook in kintsugi, de kunst om gebarsten keramiek met goud te repareren, zodat het litteken het mooiste wordt aan het ‘beschadigde’ object.

Japanser kan het bijna niet worden – maar lazen we niet dat Matthias Schoenaerts, alias street artist Zenith, de mooiste barsten naschildert die hij elders heeft gezien? De tijdgeest lijkt ook bij ons rijp voor wabi sabi. 

Wabi sabi is aanvaarding: dat je ouder wordt, dat beelden vergelen, dat keramiek splintert en barst. Dat de natuur sterker is dan ons. Hoewel wij al eeuwen naast grote ­rivieren wonen, kunnen we nog altijd verbijsterd zijn als die overstromen. Een groot deel van Japan is bergachtig. De winters brengen er pakken sneeuw, de zomers zijn heet en vochtig. Af en toe rolt een aardbeving of een tsunami over het land. In zo’n om­geving heb je minder de pretentie dat jij de natuur kunt temmen.

Een ruïne is de totale aanvaarding dat je de oorlog met de natuur verloren hebt. Maar wij hebben gebouwen in steen, die verzetten zich tegen het verval. In Japan zijn de meeste gebouwen in hout. Die gaan weer op in het woud, er blijven alleen sporen van een idee achter.’

Als je echt wabi sabi bent, voel je je zelfs niet boven microben verheven. In Frankrijk wordt ontzettend geklaagd dat kaas niet meer zo lekker is als vroeger. Dat is natuurlijk omdat bacteriën altijd een deel van het werk doen. De kaasmakers zijn hun knowhow niet kwijt, er zijn minder bacteriën door onze manie voor poetsen en ontsmetten. Je moet de aanslag door de natuur aanvaarden zoals je het toeval aanvaardt.

Dan zijn we misschien toch minder wabi sabi dan we denken. Onthaasting en mindfulness, dat kunnen we wel aan. Maar wabi sabi omvat ook een stoïcijnser kijk op de natuur dan ons romantische idee dat ‘natuurlijk’ altijd goed is. Tenslotte is een virus ook natuur. In Japan hebben ze die levensstijl al een paar eeuwen ontwikkeld – en een paar ­eeuwen quarantaine wens ik niemand toe.

Nog een fantastische wabi sabi dag. x

Source : De Standaard – Inge Schelstraete

www.casa-mimosa.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.